บทสนทนาญี่ปุ่น !!

วันนี้มีแสดงบทสนทนาภาษาญี่ปุ่นหน้าชั้นกับเพื่อนผู้ชายอีกคน เป็นฝรั่งชื่อ Andrew ครูจับกลุ่มให้ กลุ่มอื่นมีกัน 3-4 คน มีกลุ่มเราสองคน เลยจำเยอะหน่อย หนูคิดเนื้อเรื่องกับบทสนทนาเองตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ให้ครูเช็คประโยคให้ เราก้อนั่งจำ Andrew ไม่ซ้อมเลย จำเอาก่อนแสดง 1 ชั่วโมง แต่ความจำเค้าดี เหอะเหอะ เราก้อแสดงกัน กลุ่มเราทำออกมาได้เยี่ยม ครูมีอัดวิดีโอไว้ด้วย ตลกดี....

ตื่น 6 โมงเช้า อาบน้ำ แต่งตัว ลงมาอุ่นซุป Tortilla ข้างล่าง ต้มน้ำ ตายแย้ว มดมากันเป็นโขยง ตามกำแพง ตู้ เคานเตอร์ สงสัยหนีน้ำ หรือไม่ฝนก้อจะตก กิ๊ฟเลยฉีดยาใส่ เช็ดด้วยผ้า สักแปป มากันอีก ก้อเลยปล่อย กลางลงมาก้อมานั่งกินซุปด้วยกันกับบิสกิต กินเสร็จ ก้อยืนคิดว่าจะกำจัดมดยังไง โฮสผู้ชายลงมาพอดี เราก้อกลัวเค้าจะว่า ว่ามดมาเพราะว่าอาหารในตู้ที่เราเก็บ แต่เราเก็บอาหารอย่างดี ไม่ได้เปิดไว้ เค้าก้อบอกเด๋วเค้าจะดูดฝุ่น วางยามัน แล้วเค้าก้อถามจิงๆด้วย ว่าเราปิดอาหารแห้งในตู้ดีรึป่าว เราก้อบอกแน่นอน ไปหน้าบ้านมดก้อไต่เต็มไปหมด บนตู้เก็บรองเท้าด้วย มันไม่ได้มาเพราะอาหารแล้ว พอกลางล้างจาน กิ๊ฟเช็ดโต๊ะเสร็จก้อขึ้นมา เช็คอากาศ เช็คเมล์บนห้อง 8 โมงลงข้างล่าง เตรียมน้ำ ขนม อาหารใส่กระเป๋า โฮสก้อกำจัดมดกันยกใหญ่ เค้าบอกเพื่อนเค้าจะมาด้วย เหอะเหอะ เราก้อลาเค้า แล้วก้อมาร.ร. เดินแยกกับกลาง ขึ้นมาบนห้องสมุดอ่านญี่ปุ่นเสร็จ ง่วงก้อเลยนอนสัก 40 นาที พอ 10:20 ก้อลงมาเช็คเมล์ในคอม ที่มหาลัยส่งมาบอกใ้ห้ติดต่อโรงเรียนไฮสคูลทีอเมริกาสองที่ ขอใบเกรดแล้วก้อส่งไปที่มหาลัย งานมาเพิ่มอีกแล้ว กิ๊ฟเลยต้องไปเช็คเว็บไซต์ร.ร.ไฮสคูลทั้งที่ South Carolina กับ Iowa ที่ South Carolina เค้ามีใบยื่นขอ เสียตังค่้าใบเกรด $5 ที่ Iowa สงสัยต้องติดต่อโดยตรง เช็คร.ร.กลางด้วย จำได้แค่อันเดียว Notredame ก้อเลยส่งอีเมล์ไปถามให้ ทำตรงนั้นเสร็จก้อไปเข้าห้องตอน 10:45 เรียนจนถึง 12:20 วันนี้ Eric ส่งมาว่าเค้าต้องไปเรียน มากินอาหารด้วยไม่ได้ เราก้อบอกโอเคไป ไปนั่งกินคนเดียว กินเสร็จก้อเข้าห้องน้ำ เข้าห้องเรียนญี่ปุ่น ซ้อมบทสนทนากับเพื่อน แล้วก้อแสดงกัน พอช่วงพักเบรค พอดีหนูค่อนข้างสนิทกับครู ครูมีเกริ่นไว้ครั้งนึงว่าจะคุยเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องชื่อ Cliff เค้าบ่นๆให้หนูฟังตลอดเรื่องครูให้งานเยอะ งานยาก เรียนไม่รู้เรื่อง ครูสอนไม่ดี ยังงั้นยังงี้ บ่นมาตลอด คือเค้าเป็นคนกลัวที่จะทำอะไรยากๆ ก่อนที่จะลงมือทำ ไม่อยากจะพูด อายุก้อ 40 แล้ว แต่ทำไมสู้เราไม่ได้ พอได้คุยกับครูเรื่องเค้า ก้อได้เข้าใจอะไรต่างๆมากขึ้น เค้าอาจมีโรค Anxiety หรือกังวลในงานเยอะๆ เป็นโรคทางจิต เมื่อสองอาิทิตย์ทีี่แล้ว เค้าพูดโพร่งออกไปขณะครูสอน ว่าครูให้งานเยอะ เรียนไม่เข้าใจ แบบเสียมารยาทมาก ทุกคนในห้องเงียบหมด นี่โพร่งๆออกมา ครูก้องงสิ บอกให้คุยกันหลังเลิกเรียน หลังจากเหตุการ์ณนั้น เค้าก้อขอโทษครู แต่เค้าก้อไม่ได้มาเรียนอีกเลย เห็นส่งข้อความมาบอกหนูว่า ขับรถชนมีอุบัติเหตุไม่รู้จิงป่าว แต่เราไม่สนใจ ไม่ใช่เพื่อนสนิท พอเรียนญี่ปุ่นเสร็จ ก้อนัดเจอกลาง เดินไปที่รถ ตายแย้ว ลืมล็อครถ ดีนะไม่มีใครมาเปิด ไม่ได้และความจำเราเริ่มแย่ ต้องคอยเตือนตัวเอง ขับกลับบ้่าน เอากล่องอาหารล้าง กลางเอาอาหารกลางวันมาอุ่น กิ๊ฟหาน้ำแอปเปิ้ลกิน แล้วก้อมาทำการบ้านกับโครงงานญี่ปุ่นจนถึง 8 โมง แน่ะ งานเยอะสุดๆ เสร็จไปอาบน้ำ แต่งตัวก้อมาเขียน Blog เด๋วจะไปทำอย่างอื่นต่อและ เหนื่อยและเพลียมาทั้งวัน ใช้สมองเยอะไปหน่อย เรียนภาษานี่ใช้สมองเยอะสุดๆ พรุ่งนี้จะมาเขีึยนต่อละกัน ^O^