อากาศเริ่มหนาวขึ้น อีกแย้ว

อยู่ San Diego มาเกือบสามปี สังเกตได้ว่าที่นี่เป็นที่อากาศแปรปรวนสุดๆ เปลี่ยนได้ทุกวี่ทุกวัน อาทิตย์ที่แล้วร้อนยังกะทะเลทราย อาทิตย์นี้หนาว แถมฝนตกอีก ใส่เสื้อไม่ถูกแล้ว หนูเรียนมาในวิชาภูมิศาสตร์ อากาศที่ San Diego เค้าไม่เหมือนที่อื่นของ CA ที่อื่นอากาศดีสู้ที่นี่ไม่ได้ San Diego ติดอันดับเมืองที่น่าอยู่ที่สุดในโลกด้วย ^O^ เพราะอากาศนนี่แหละ อุ่นสบาย อากาศที่นี่จะเหมือนกับประเทศแถบเมดิเตอร์เรเนียน พวกประเทศกรีซ แถวๆนั้น

ตื่น 6:05 อาบน้ำ แต่งตัว ปลุกกลาง เตรียมอาหารเช้า กลางลงมา กินด้วยกัน ที่จริงมีแพลนจะไปดูบ้านใกล้ SDSU ศุกร์นี้่ แต่กลางไม่พร้อม เพราะร่างกายล้าและเพลีย หนูก้อเลยต้องยกเลิกแผนอีกแย้ว -_-" ไม่เป็นไร เอาไว้อาิทิตย์หน้า กินเสร็จ กลางล้างจาน หนูเช็ดโต๊ะ ขึ้นมาถ่ายท้อง แต่งตัวต่อบนห้อง กลางตามมา ออกจากบ้านกัน 8:10 ป้ามาส่งเราหน้าบ้านด้วย ^O^ ฝนตกปรอยๆ ขับมาร.ร. กลางไปจัดการเรื่องขอลายเซ็นหัวหน้าครูเลข เพราะห้องเรียนเลขกับเรียงความธุรกิจเวลาซ้อนกัน หนูไปติวกฎหมายบนห้องสมุด สักพักกลางมา บอกครูยังไม่ยอมเซ็นให้ จนกว่าครูเลขที่สอนกลางจะเขียนเหตุผลให้แน่ชัดกว่านี้ ว่าทำไมถึงอนุญาติให้กลางออกจากห้องเร็วกว่าปกติ เพราะที่จริงกลางต้องออกจากห้องเร็วกว่่า 20 นาที เพื่อไปเข้าห้องเรียงความ ในกระดาษขอลายเซ็นเค้าต้องการให้กลางหาเวลา 20 นาที เพื่อไปเรียนเสริมกับครูเลข แต่อย่างว่าครูเลขกลางเค้าขี้เกียจ ขนาดตอนกลางให้เค้าเซ็น และเขียนเหตุผล เค้ายังให้กลางบอกเลยว่าต้องเขียนอะไรบ้าง เค้าแทบไม่อ่าน เค้าเลยเขียนตามกลางบอกว่า ไม่จำเป็นต้องเรียนเสริม แต่หัวหน้าครูเลขเค้าไม่อนุญาต เลยไม่เซ็นให้กลางเลย น่าสงสาร กลางเลยต้องรอให้ครูเลขไปเขียนเหตุผลใหม่ แต่กว่าจะได้เจอเค้าอีกก้อต้องวันพรุ่งนี้ กลางดูเครียดๆ หนูก้อพยายามหาทางแก้ โชคดีที่ครูเรียงความเค้าเข้าใจ เค้าก้อจะช่วยเหลือเต็มที่ถ้ามีปัญหาอะไร หลังจากคุยกันเรื่องนี้เสร็จ หนูก้อติวต่อจนถึง 10:30 ก้ออ่านนิตยสารทำอาหารเพิ่มเติม กินขนม เสร็จก้อไปเข้าเรียนกับกลาง ก้อเรียนจนเสร็จ วันนี้กลับบ้านพร้อมกัน กลางอยากกลับมากินอาหารที่บ้าน เพราะฝนตกด้วย กลับมากินแล้วน้องจะขับไปร.ร.เอง กลางก้ออุ่นอาหารกิน หนูก้อทำมาม่ากิน ตัดต้นหอมในสวนโฮสมาใส่ รีบใช้ก่อนมันจะเหี่ยว มันขึ้นสูงน่ากลัวมาก ต้มเสร็จก้อกิน เอาปลาตัวเล็กที่ป้าทอด มาอุ่นในไมโครเวฟ แต่อุ่นนานไปหน่อย ไหม้ข้างล่าง หะหะหะ กินที่ควันออกจมูก (เรื่องจริง ^O^) ก้อนั่งกิน ส่วนกลางก้อขับไปร.ร. หนูกินเสร็จ ก้ออุ่นน้ำเต้าหู้กินกับขนมเค้กที่โฮสผู้หญิงทำ กินเสร็จ ขึ้นมาดูวิดีโดกฎหมายบนห้อง จดโน้ต เสร็จตอนบ่ายสาม เพลีย เลยนอน กลางกลับมาตอน 3:15 หนูก้อนอนจนถึง 4:44 ไม่มีแรงไปวิ่ง ตื่นมาเช็คเมล์ ซ่อมเครื่องปริ้น เย้ซ่อมได้แล้ว มีกระดาษไปติดข้างใน ในที่สุดก้อปริ้นได้สักที ดีใจมาก ^O^ ขอบคุณพระเจ้า โฮสกลับมากัน โฮสผู้ชายขึ้นมาถามว่าพวกเราได้เปิดช่องฟรีซตู้เย็นค้างไว้ไหม  เพราะน้ำแข็งละลาย แต่หนูกับกลางบอกว่าเราไม่ได้ใช้กัน สงสัยป้าเค้าเปิด หะหะหะ พอ 6 โมง ไปอาบน้ำ แต่งตัว ติวญี่ปุ่น ปลุกกลางตอน 8 โมงกว่าๆ ติวจนถึง 8:45 ก้อมาจัดกระเป๋า เขียน blog

ดีใจสุดๆที่ซ่อมเครื่องปริ้นได้ ขอพรพระเจ้าไว้ให้ซ่อมได้ ก้อซ่อมได้จริงๆ ขอบคุณที่วันนี้ได้พักผ่อนเต็มที่ ได้กินอาหารอร่อยๆ ขอบคุณที่โฮสแบ่งอาหารให้กิน ป้าก้อใจดีมาส่งเราไปร.ร. อากาศเย็นสบาย วันนี้ตอนอาบน้ำ คิดอะไรบางอย่างได้ หนูคิดว่าชีวิตคนเราเหมือนแม่น้ำที่เดินทางไปเรื่อยๆไม่มีวันหยุด ก้อนหินที่กั้นแม่น้ำ ก้อเหมือนอุปสรรคที่เกิดกับชีิวิตเรา แต่แม่น้ำก้อผ่านหินไปได้ เราก้อใช้ชีิวิตต่อไปเรื่อยๆ แม้จะมีอุปสรรคขวางกั้น ชีิวิตเราไม่เคยหยุดเดิน เหมือนแม่น้ำไม่เคยหยุดไหล จนกว่าน้ำจะหมดไป หรือชีวิตจะดับลง ดังนั้นเราควรใช้ชีวิตที่เรามีให้คุ้มค่าที่สุด และมีความสุขมากที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก้อตาม เพราะเราไม่ีรู้อะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้าบ้าง และเราก้อไม่รู้ว่าถ้าเราตายไป จะมีชีิวิตอีกไหม หรือมีแค่ชีิวิตเดียว เราก้อไม่รู้ แต่อย่างนึงที่หนูรู้ก้อคือ หนูรู้สึกว่าชีิวิตหนูคุ้มค่ามากๆแล้ว ที่ได้มาอยู่ที่นี่และประสบสิ่งต่างๆมากมาย ได้เจอมาก้อพอสมควร แต่ก้อยังไม่อยากหยุดที่จะเรียนรู้เพิ่ม อยากเจออีก อยากเจอมากกว่านี้ ท้าทายดี อย่างน้อยก่อนที่เราจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้ ก้ออยากรู้ให้หมดทุกอย่าง ได้เจอกับทุกสิ่ง ได้ประสบกับทุกๆอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน (ุถ้าทำได้ ^O^)