แงๆๆ รถโดนพ่วง ToT

วันนี้ก้อมีอะไรเกิดขึ้น ท้าทายชีวิตพวกเราอีกวันนึง ตื่นเช้าขึ้นมา แพลนจะไปกินอาหารเม็กซิกันกับกลางข้างนอก เดินออกไป อ้าว รถหาย ! ตายห่า ไม่รู้จะทำไง รีบไปคุยกับโฮส หนูก้อโทรแจ้งตำรวจ มารู้ทีหลังว่ารถโดนพ่วง เพราะจอดตรงที่เค้าห้ามจอด(ที่จริงเป็นที่จอดสำหรับคนนอก แต่เค้าออกกฎใหม่มาว่า ต้องมีบัตรจอด แต่เค้าไม่ได้แจ้งพวกเราล่วงหน้า ใครจะไปรู้) ก้อยังดีที่โดนพ่วง เพราะตอนแรกนึกว่ามีคนขโมย แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ได้คืนมาและ ไปรอทำเอกสารตั้งนาน เสียตังไปเยอะด้วย แต่โฮสเค้าจะจัดการกับเจ้าของหมู่บ้านให้ จะเอาเงินคืน !!!

ตื่น 7:30 อาบน้ำ แต่งตัว ติวปรัชญาเล็กน้อย หากล้วยกิน 9:30 ปลุกกลาง เราก้อเตรียมตัวจะออกไปกินข้างนอกกัน ทำผ้าก่อนออก กำลังเดินไปที่รถ Oh My God รถหาย ทำตัวไม่ถูกเลย ถามคนข้างบ้าน ก้อไม่มีคนเห็น คิดในใจ ตายห่า ถูกขโมย รีบไปหาโฮส เค้าก้อโทรไปหาเจ้าของหมู่บ้าน ไม่มีคนรับ โทรหาสามีเค้า แต่เค้าทำงานอยู่ หนูก้อเลยโทรหาตำรวจ เค้าดันถามป้ายทะเบียน หนูจำไม่ได้ ก้อเลยโทรไปหาคนจัดการประกันให้หนู เผื่อเค้าเก็บข้อมูล ที่จริงเค้าไม่ทำงานวันนี้ แต่ยังดีที่เค้าใจดีมากๆ คอยช่วยหนูเวลาหนูมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องรถต่างๆ เค้าบอกจะโทรกลับ กลางก้อฉลาดหารูปเก่าๆที่ถ่ายไว้ มีรูปนึง ถ่ายรูปทะเบียนรถไว้ หนูก้อเลยรีบโทรหาตำรวจอีกรอบ แจ้งทะเบียนไป เค้าบอกรถถูกพ่วง ค่อยยังชั่วหน่อย ใจหายเลยอะ ยังดีกว่าถูกขโมย ถามรายละเอียดเค้า บอกเราไม่มีอนุญาตให้จอด ก้องงๆ ว่าทำไม ถามเค้าว่าจะไปเอารถที่ไหน เค้าบอกว่าจะโทรกลัีบอีก 1 ชั่วโมงมาแจ้งที่อยู่ หนูก้อคุยๆกับโฮสว่าทำไมเค้าห้ามจอด โฮสก้องงๆ เค้่าบอกจะปรึกษาสามีให้ เค้าทำงานอยู่ พวกเราหิวจัด เลยขอยืมรถโฮสขับไปหาอะไรกิน โฮสตอนแรกกะให้ยืมรถไปเอารถคืน แต่โฮสเค้่าไปด้วยไม่ได้ เพราะแผลคลอดเค้ายังไม่หาย หนูก้อเลยต้องโทรหาเพื่อนเวียดนาม Nguyet ให้เค้าพาพวกเราไปเอารถ เค้าทำงานถึง 12:30 เค้าจะมาหาเรา ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการช่วยเหลือของเพื่อนและโฮส และรถที่ไม่ถูกขโมย ^O^ หนูก้อเลยขับรถโฮสไปกินอาหารข้างนอกใกล้ๆบ้านกับกลางก่อน สั่งๆกินกัน เสร็จก้อเอาที่เหลือกลับบ้านไว้กินต่อตอนเย็น เพื่อนมาบ้านพอดี ก้อขับไปเอารถกันตามที่อยู่ที่เค้าให้มา ไปถึงก้อหาตั้งนาน ตั้งอยู่ในหลืบ คนมารอเอารถกันสามสี่คน คนปล่อยรถให้เค้าไปเอาทีละคน -_- คนนึงก้อใช้เวลาประมาณ 30 นาที จะบ้าตาย ยังดีที่เรามาคนที่สี่ ก้อรอๆไป ช่วงรอ ก้อเดินเล่น วิ่งกับกลาง มีแต่คนหน้าเครียดๆกันทั้งนั้น พวกเราช่วงแรกก้อเครียดๆ ทะเลาะกันนิดหน่อย แต่หลังๆก้อเริ่มบ้า วิ่งเล่นกัน จนคนปล่อยรถเค้ายิ้มให้ สักพักโฮสผู้ชายโทรมาว่าเค้าเพิ่งได้รับจดหมายจากเจ้าของหมู่บ้านวันนี้ว่า เริ่มกฎใหม่ คนนอกให้จอดได้ แต่ต้องมีบัตรจอด ซึ่งโฮสต้องไปขอมาให้ แต่เราไม่มีมาก่อน เลยโดนพ่วงไป โฮสเค้าก้อไม่รู้มาก่อน แต่กะจะไปเอาเรื่องเจ้าของวันจันทร์นี้แหละ เพราะเค้าเปิดทำงาน โฮสจะจัดการให้ เค้าก้อขอโทษเราใหญ่ แต่มันไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้น มันเป็นอุบัติเหตุมากกว่าที่เกิดขึ้น กะว่าถ้าจ่ายค่าเอารถคืน จะเก็บใบเสร็จ ไปเอาเงินคืน หะหะหะหะ สักพักก้อตาพวกเราเข้าไป คนปล่อยรถก้อคุยกับเราสนุกสนาน เค้าบอกพวกเรายิ้มเก่ง คนส่วนใหญ่ที่มาเอารถ จะเครียดๆ และกะหาเรื่องคนปล่อยรถ เค้าก้อเลยชอบพวกเรา เค้าก้อจัดการเอกสารอะไรให้ แล้วก้อบอกเหตุผลในกระดาษว่าใครโทรแจ้ง ทำไมถึงโดนพ่วง แล้วก้อใบเสร็จ เราก้อเซ็นๆไป ยังดีที่คนปล่อยรถใจดี เค้ายังบอกให้เราไปคุยกับเจ้าของหมู่บ้าน ขอเงินคืน ^O^ แถมเค้าให้เบอร์โทรพวกเราด้วย เพราะเค้าสนใจเกี่ยวกับประเทศไทยและอาหารไทย เค้าอยากไปกินอาหารกับพวกเรา หะหะหะ เอาเหอะ เราก้อได้รถคืนมา แล้วก้อขับกลับกัน มาถึงกลางก้อรีบอ่านหนังสือ หนูก้อเอาอาหารเหลืออุ่นกิน กินเสร็จ ก้อล้างจาน เตรียมหั่นและหมักหมูสำหรับทำ หมูเผ็ดเกาหลีพรุ่งนี้ แล้วก้อทำไก่ย่างสไตล์เอเชียนด้วย ไก่ย่างหมักด้วย น้ำมันงา ซีิอิ๊วขาว เหล้าจีน น้ำผึ้ง ซอสพริกศรีราชา กระเทียมสับ หมักค้างคืน ส่วนหมูแค่หมักด้วยน้ำมันงากับซีิอิ๊วขาว เพราะตอนผัด มีปรุงเครื่องเพิ่ม ทำเสร็จ ก้อกินไอติมเล็กน้อย ขึ้นมาบนห้อง เตรียมตัวไปวิ่งรอบหมู่บ้าน หนูก้อวิ่งๆ เจอคนข้างบ้านเดินๆกัน ก้อทักทาย วิ่งประมาณ 40 นาที ก้อกลับมาบ้าน อ่าวมีคนล็อกประตู กดนิ้งหน่องไม่มีคนรับ เอาหินปาใส่กระจกห้องเราให้กลางมาเปิด ก้อไม่ตอบรับ คิดในใจ จะเข้ายังไงดี เรียกก้อไม่มีใครได้ยิน มานึกขึ้นได้ เข้าประตูหลัง โชคดีที่เปิดได้ เข้ามา โฮสแม่ออกมา เราก้อเล่าว่าเราเข้าไม่ได้ ถูกล็อคข้างนอก เค้าบอกไม่ได้ยินเสียงกัน โฮสผู้หญิงก้อขอโทษเรา หนูก้ิอยิ้มบอกไม่เป็นไร ^O^ นังกลางดันหลับตอนหนูไปวิ่ง -_-" ช่างปะไร กลับมาก้อซิทอัพ วิดพื้น แล้วก้ออาบน้ำ แต่งตัว ติวญี่ปุ่นต่อ พับผ้ากับกลาง แล้วก้อมาเขียน blog

วันนี้มีสิ่งท้าทายชีวิตมา ให้เราได้รับมือ และแก้ปัญหา ทำให้เราได้เรียนรู้ระบบสังคมอเมริกามากขึ้น แล้วเราก้อได้รับความช่วยเหลือมากมายจากโฮส เพื่อน แม้กระทั้งคำแนะนำดีๆจากคนปล่อยรถให้เรา ไม่ว่าปัญหาจะเข้ามามากแค่ไหนก้อตาม พวกเราก้อจะยิ้มรับ และแก้ปัญหาด้วยกัน พลังแห่งการยิ้มไม่เพียงแต่ทำให้คนรอบข้างมีความสุข แต่มันยังดึงดูดสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตเราด้วย ทุกครั้งที่ปัญหาเกิดขึ้น เรามักเรียนรู้การจัดการชีิวิตเราให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี อย่ากลัวกับปัญหาที่เกิด แต่พร้อมที่จะรับมันด้วยรอยยิ้ม และจัดการปัญหาอย่างรอบคอบ ใจเย็น เชื่อมั่นว่าสิ่งดีๆจะเกิดขึ้นถ้าเราผ่านไปได้ ^O^