วันนี้กลางเขียนละกัน

ปกติ หนูจะไม่ค่อยอ่านบล๊อกที่เจ๊กิ๊ฟเขียนเท่าไรหรอก แต่พอดี ตะกี้แอบไปเห็น

เลยขำออกมาเลย เขียนอะไรก็ไม่รู้ กิ๊ฟก็ทำนู้นกลางก็ทำนี้ อ่านแล้ว รู้สึกทะแม่งๆในใจ

แต่เอาเหอะ หนูไม่อยากวิจาร์ณมาก ...

นึกก่อนว่าจะเริ่มยังไง…. (นึกได้ละ. ปิ๊ง!)  ตอนนี้หนูอยู่ห้องสมุดนะ เมื่อกี้เพิ่งจะเรียนบัญชีเสร็จ

หนูหัวเราะท้องแข็งคุยกับอาจาร์ยด้วยกับเพื่อนๆด้วย ตอนนี้น่าหนูเริ่มจะเท่ากะละมังและ

หัวเราะจนเกือบช๊อค ฮ่าๆๆๆ

พอดีเมื่อวานหนูกับเจ๊กิ๊ฟได้คุยกับแม่ทางโทรกะสับ มานึกไปนึกมา ก็เพิ่งนึกได้ ว่าเราคุยกันแต่เรื่องพวกเราเอง

หนูเลยอยากจะถามว่า ที่บ้านเป็นยังไงกันบ้างเนี้ย? สุขภาพอะไรพวกเนี้ย หนูอยากจะรู้รายละเอียด อย่างลึกซึ้ง

(อะไรเนี้ย นั่งอยู่ดีๆก็เห็นญ ช จูบกัน TT เกียจจริงๆ อีพวกไม่เกรงใจคนเนี้ย) อะมาเรื่องสุขภาพต่อ…

จะบอกว่า อยู่บ้านทำงานกันอะ อย่าห่วงแต่งานอย่างเดียวละ ให้เวลากับการพักผ่อนให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้

หนูอยู่นี้ หนูไม่ชอบเที่ยวเลยละ เพราะการเที่ยว มันทำให้พลังงานหนูหมดเร็วมาก เวลาหนูว่างหนูจะพักอยู่บ้านเนี้ยละ

….

มะคืนหลังคุยกับแม่เสร็จ หนูก็ทำการบ้านต่อจนตีหนึ่ง เพราะเวลาคุยหนูจะทำการบ้านไม่ได้ อันนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ไม่เป็นไร เพราะเต็มใจอยากจะเม้าสอยู่แล้ว พอการบ้านเสร็จ หนูก็นอน แต่นอนไม่หลับ คิดหลายเรื่อง

ไม่ว่าจะเรื่องผลคะแนนเลขที่ได้ 79 คะแนน หนูยังช๊อคไม่หายเลย คือหนูหวังตอนแรกว่าจะได้ร้อยเต็มด้วยซ้ำ

ก็เพราะมันง่ายไง ถึงทำเร็ว แล้วพลาดอีก แย่มากๆอะ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างหนู ถ้าหนูหวังจะได้ A

มันจะต้องได้แน่นอน. 

(จะบอกว่า เรื่องนี้จริงๆหนูกับเจ๊กิ๊ฟมีส่วนผิดทั้งคู่ แต่ถ้าให้หนูเขียน หนูขอเล่าในอารมณ์ที่มันเกิดขึ้นวันนั่นเลยละกัน อารมณ์ที่คิดแต่เข้าข้างตัวเองไง ทั้งตัวเจ๊กิ๊ฟและหนูเอง แต่ตอนนี้เคลียร์แล้ว แต่จะเล่าตอนยังไม่เคลียร์)

ส่วนเรื่องทะเลาะกับเจ๊กิ๊ฟ จริงๆ มันไม่มีอะไรหรอก คือถ้าจะมาพูดนะ ว่าระหว่างเจ๊กิ๊ฟกับหนู ใครเครียดกว่ากัน

หนูว่ามันบอกไม่ได้หรอกว่า คนนี้เครียดน้อยกว่าหรือว่าอะไร เพียงแต่เราเครียดกันคนละอย่างก็เท่านั่น

ตัวหนูเอง หนูก็คิดมาก แล้วก็เครียดค่อนข้างง่ายด้วย โดยเฉพาะเรื่องเวลากับการเรียน แล้วหนูก็เชื่อ ว่าเจ๊กิ๊ฟ

คงจะคล้ายๆกัน แต่สิ่งที่หนูไม่เป็นคือ แบ่งความเครียดให้คนอื่นรับรู้ แล้วทำให้เค้าเครียดตาม

วันนั่นที่ทะเลาะกัน หนูจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง … ตอนเช้า หนูลงมาข้างล่าง ก็เห็นเจ๊กิ๊ฟหันหลังทำข้าวโอ๊ตอยู่

เค้าเอาไปต้มใส่หม้อ… ทีนี้หนูก็ทักว่า ‘ทำไมตัวเองไม่เอาไปใส่ไมโครเวฟละ? น้องกลางเห็นเพื่อนน้องกลางเคยทำให้กินแบบนั่น’

เจ๊กิ๊ฟอารมณ์เสียมาจากไหนก็ไม่รู้ สงสัยฝันร้ายละมั๊ง เค้าตอบหนูว่า “ฉันไม่ได้โง่น๋า” ตอบซะกวนหนูมาก ส่วนหนูเอง ก็ไม่ยอม

หรอก ก็เลยกวนเค้าไปซะเลย วันนั่นหนูอารมณ์เสียมากนะ มันตอนเช้าด้วยอะ หนูก็เหนื่อย หนูนอนดึกกว่าเค้า ทำการบ้านอ่านหนังสือ

แล้วหนูมาเจอเค้าพูดแบบนี้ หนูก็ระเบิดเหมือนกันอะ… มีอีกเรื่อง เรื่องกุญแจ. อันนี้หนูอารมเสียยิ่งกว่า คือหนูกับเจ๊กิ๊ฟมีกุญแจกันคนละอัน

แต่หนูไม่พก (ฟังไปหนูก็ผิด แต่หนูมีเหตุผล) เพราะเวลาไปไหนมาไหน เราเหมือนเป็นปลาท่องโก๋ คือไปด้วยกันตลอด … หนูจะพกแค่วันศุกร์ วันที่

เจ๊กิ๊ฟไม่มีเรียนแต่หนูมีเรียน แล้วหนูต้องไปเรียนคนเดียว วันนั่นน่าจะเป็นวันอังคารนะที่เกิดเรื่อง หนูปิดประตูบ้าน แต่เวลาเจ๊กิ๊ฟเค้าทำอะไรเส็ด

เค้าจะทิ้งให้หนูตลอด ขอบอกเลยว่าตลอด! ไม่เคยหันหลัง ถ้าไปคือไป แล้วยิ่งถ้าเค้าฟังเพลงนะ ตะโกนดังแค่ไหน เทอก็จะไม่หัน แล้วหนูเกียจบวกกับน้อยใจที่สุด

หนูบอกเจ๊กิ๊ฟว่า ไม่ล๊อคบ้านก่อนหรอ? เจ๊กิ๊ฟก้บอกว่า ไม่ แล้วเดินไปเลย แล้วคือรถวันนั่นก็จอดไกล แต่เทอเดินไปถึงรถแล้วละ ปล่อยให้หนูตะโกน

เรียกให้มาปิดบ้าน แต่ทว่าจริงๆแล้ว หนูวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนแล้วหยิบกุญแจหนูมาปิดก็ได้ แต่หนูไม่ไง หนูวิ่งไปหาเจ๊กิ๊ฟด้วยความโมโห

ที่เค้าไม่เคยใส่ใจความรู้สึกใคร แล้วก็ว่าๆบ่นๆแล้วหนูก็หยิบมาล๊อค …………………….. แล้วอะไรรู้ไม๊ ทั้งวัน หนูก็เรียนไม่รู้เรื่อง เพราะเวลาหนูอารมเสีย

หนูจะเครียดและเสียใจมาก หนูเรียนไปก็เครียดไป … ไม่รู้จะทำไงดี หนูเลย เขียนขอโทดเค้าไป ก็ในเมื่อหนูคงไม่ได้รับคำขอโทดจากเค้านินา

ขอโทด แล้วหนูรู้สึกไม่เครียดไง… แล้วเจ๊กิ๊ฟก็ส่งกลับมาอีกนะ ว่า ไม่เป็นไร … มันคงจะกีกว่านี้ ถ้าเค้าจะพูดขอโทดกับมาด้วยซ้ำ

เบื่อมากๆ อะวันนั่น หนูไม่อยากจะเจอคนแบบนี้ในชีวิตจริงๆ แต่เอาเหอะ ไม่อยากบ่น ปวดหัว… ตอนกลางคืน หนูก็อยากจะเคลียให้มันจบอะนะ

หนูเลยเริ่มพูดเลย ว่าหนูไม่ชอบนะ คนไม่แคร์ใครอะ …. เค้าก็ย้อนหนูกลับมาว่า เจ๊มีความรู้สึกว่าแกดูมีความสุขนะเวลาหาเรื่องคนเนี้ย

หนูเลยบอกเค้าไปว่า กลางไม่ได้โรคจิตนะ ที่หาเรื่องคนแล้วมีความสุขอะ รู้ไม๊ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง เครียดก็เครียด เบื่อก็เบื่อ หัดใส่ใจความรู้สึกคนรอบข้างบ้าง

อย่ามัวแต่คิดว่าตัวเองถูกอย่างเดียว … แล้วป๊าแม่ว่าหนูมีความสุขหรอ ทะเลาะกันเนี้ย คนที่ร้องไห้ ก็มีแต่หนูคนเดียวอะ

ร้องไห้ แล้วอีกวัน ตาก็ลืมจะไม่ขึ้น ไปเรียนก็ง่วงเหนื่อย อยากจะหลับตา … ไหนจะเจอคะแนนสอบเน่าๆอีก

หนูเครียด แต่หนูก็อดทน … แต่ตอนนี้เจ๊กิ๊ฟก็ดีขึ้นแล้วละ

หนูบอกให้เค้ายิ่มเยอะๆ แล้วอย่าเดินก้มน่ามาก แต่ที่ตลกก็คือ

ทีนี้ เค้ายิ้มให้ทุกคนเลย โอ๊ย หนูละจะบ้าตาย ไม่เคยมีความพอดี เดินไปไหนก็ยิ้ม ยิ้มไปทั่ว

หนูเลยบอกเค้าว่า ยิ้มจริงใจ อย่ายิ้มมั่ว.

อย่างที่บอกไว้แต่ต้นว่า เรื่องที่เล่าเป็นอารมณ์ในตอนนั่น เพราะฉะนั่น ตอนนี้โอเคแล้ว...

วันนี้หนูพอเท่านี้ก่อนละกัน วันจันทร์หนูมีสอบเศรษฐศาสตร์ จะไปอ่านสักหน่อย

พูดไปตามตรง … หนูว่า ป๊าแม่เองก็ยังไม่รู้จักตัวตนของหนูลึกมากสักเท่าไรหรอก อาจจะเป็นเพราะ

หนูเลือกที่จะปล่อย แล้วก็เลือกที่จะเก็บ … หลายๆคนมองว่าหนูเป็นคนอารมณ์ดีตลอดเวลา

แต่ลึกๆหนูมีหลายอย่างที่อยู่ในใจ มากมาย ที่ไม่อยากจะพูดออกมา แต่หนูไม่ใช่คนเก็บกดนะ

หนูเป็นคนธรรมดาเนี้ยละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ขนาดเจ๊กิ๊ฟยังตกใจเวลาหนูพูดอะไรแบบที่เค้าไม่คาดคิดเลย

จะเล่าเรื่องเล็กๆให้ฟัง (มะกี้หนูบอกว่าจะไป แต่หนูขอเล่าอิกนิดละกัน)

หนูไปที่โรงอาหาร เดินไปหาโต๊ะกับเพื่อนชื่อแอนนา หาโต๊ะว่างไม่เจอ หนูเลย นั่งกับ ญ ช คู่นึงเค้าอ่านหนังสือกันอยู่

เค้าติวหนังสือกันอยู่ มันเป็นโต๊ะกลมกว้างมาก หนูเลยขอเค้านั่งอีกฝั่งนึง

หนูกับแอนนาก็นั่งอ่านหนังสือกันเงียบๆ

เจ๊กิ๊ฟเดินมาหา แล้วเค้าก็กินแซนวิสของเค้าเงียบๆอยู่ข้างๆหนู

คู่ของ ญ คนนั่น เค้าเดินจากไป ญ คนนั่นเลยนั่งคนเดียวอ่านหนังสือ คนละฝั่ง

เพื่อนๆรวมกับเพื่อนๆเจ๊ก๊ฟแห่กันมา ก็คุยหัวเราะกันฮาเฮมาก เจ๊กิ๊ฟก็คุยนั่นคุยนี้

แต่หนูเหลือบไปมองผู้ญคนนั่น ใจตอนนั่น หนูสงสารเค้ามากอะ แบบเค้าอยู่คนเดียวไม่มีใครคุยด้วย

เจ๊กิ๊ฟกับเพื่อนห้าหกคนก็ยังโม้กันใหญ่

หนูเลยสะกิดเจ๊กิ๊ฟ แล้วบอกว่า “น้องกลางสงสารเค้าอะ ไม่มีใครคุยกะเค้าเลย พวกเราเสียงดังเกินไปรึป่าว เค้าอ่านหนังสือ แล้วกลางก็รู้สึกแปลกๆ  เค้ามองพวกเราตลอดเลยอะ”

เจ๊กิ๊ฟก็ทำตาโตใส่ แล้วบอกว่า “กลาง แกสุดยอด เค้าคือคนที่ถูกลืม แต่แกนี้แคร์ทุกรายละเอียดจริงๆ”

ตอนนั่นหนูก็ตกใจตัวหนูเองเหมือนกันอะ ตกใจ ที่เจ๊กิ๊ฟไม่สังเกตเหมือนหนู หลายๆอย่าง แล้วหนูก็เพิ่งรู้ตัวเอง

ว่าหนูแคร์คนขั้นสุดยอด ถ้าเจ๊กิ๊ฟไม่บอกวันนั่น จบ.

มีอีกหลายเรื่องอยากเล่า แต่ไว้หนูมีเวลาว่างจัดๆ แล้วจะมาเล่าละกัน อ้อ วันนี้เจอแมงมุมตัวใหญ่มากอะ

ตอนนี้หนูทำตัวปั๊มน่ายิ้มกับน่าบึ๊งให้เจ๊กิ๊ฟ แล้วจะให้คะแนน จะนับเป็นอาทิตย์